Als je dit niet echt ziet door het raampje van de deur, dan schilder je het er toch gewoon op?

Als je dit niet echt ziet door het raampje van de deur, dan schilder je het er toch gewoon op?

De fotograaf van De Gelderlander, die de foto’s voor het interview maakte.

Geschreven door (en als Word document gekregen van) Karin Mulder van “De Gelderlander”:
Racen, kunst en een vleugje psychologie
Beeldend kunstenaar wil Marjolein Bos (54) zichzelf niet noemen. “Ik maak dingen.” Gesprek met een nieuwsgierige vrouw die hardop droomt van een carrière als autocoureur. “Racen is mijn passie.”
door Karin Mulder
Uit de bek van de vis springen twee brullende tijgers. In de hemelsblauwe lucht verrijst een olifant op hoge, dunne poten. Beneden, aan tafel, zit Marjolein Bos . Tegenover haar Salvador Dalì. Bos ging ‘in gesprek’ met de kunstenaar. Voor dit werk vormde Dalì’s schilderij Droom veroorzaakt door de vlucht van een bij rond een granaatappel een seconde voor het ontwaken het uitgangspunt.
“Ik ga niet met hem in gesprek in de letterlijke zin van het woord. Want ik ben geen zwever. Voor dit schilderij heb ik me verdiept in Dalì. In zijn persoon, zijn manier van werken. Dat interesseert me. Ik ben heel nieuwsgierig. Ik houd van mensen die buiten de gangbare kaders denken. Om die reden ben ik nu in gesprek met Leonardo Da Vinci. Een man met humor. En ik zou graag nog in gesprek gaan met Schopenhauer (een Duits filosoof die leefde van 1788 tot 1860, KM). Ach ik wil zoveel!”
Marjolein Bos groeide op in Laren. Als kind al was ze nieuwsgierig, vertelt zij. Ze interesseert zich voor veel. Filosofie, psychologie, kunst, het internet. Het schilderen van portretten is haar beroep. Ze werkt in haar atelier aan de Lange Kerkstraat in Huissen . “Ik wil mezelf geen kunstenaar noemen. Wat ik doe, is een mooie manier om dingen te maken. Ik werk in opdracht. Zo heb ik juist een portret afgerond van Paul Peters, die waarnemend burgemeester van Lingewaard was.
“Mijn nieuwste project heet ‘lucht’. Ik houd van lucht, heb veel luchten gefotografeerd. Al mijn vrienden en bekenden heb ik een brief gestuurd, in een hemelsblauwe envelop met wolken. In die brief laat ik weten dat ik lucht wil. Want mijn atelier staat veel te vol. Daarom ga ik wekelijks een van mijn werken op internet zetten. Wie wil, kan een bod uitbrengen.”
Bos interesseert zich voor veel. “Maar racen is mijn passie. De autosport vind ik helemaal geweldig. Anderhalf jaar geleden heb ik mijn racelicentie gehaald. Het is mijn droom toch ooit iets in die autosport te kunnen doen. Als tiener wilde ik al racen. Maar in die tijd was dat voor meisjes helemaal not done. Later kreeg ik kinderen en dacht ik aan de veiligheid van mijn gezin als ik in de auto achter het stuur zat. Toen drie jaar geleden mijn Volkswagenbus werd gestolen, ben ik eens goed gaan nadenken welke auto ik nou écht graag zou willen hebben. Tegenwoordig heb ik een Smart Roadster. Autorijden geeft me een gevoel van vrijheid. Ik ben de enige die iets doet met die auto. Dat geeft een kick. Ik heb een tweede huis in Wallis, Zwitserland. Als ik daarheen rijd, wordt het leeg in mijn hoofd. In Wallis zelf mag je niet autorijden. Maar die acht uur in de auto erheen zijn voor mij een vorm van meditatie.”
Veel is ballast, vindt ze. “Je hebt maar twintig vierkante meter nodig om te leven. Je bed, je keuken, je badkamer. Mijn huis heb ik verkocht. Ik bewoon in Arnhem een gehuurde etage, vlakbij mijn kinderen. Ik houd niet van verplichtingen. Vrij zijn, dat is voor mij belangrijk. Dat ik kan doen waar ik zin in heb. Er zijn mensen die me vroegen waarom ik niet over tien jaar naar Zwitserland ga. Dat is pas over tien jaar. Ik leef nu.”
Jawel, hier dan een plaatje van het artikel in De Gelderlander.

De tweede inrichting. Tot begin augustus te zien: Raadhuisplein 29 in Huissen.

Het tweede portret, vandaag afgeleverd. Zoals beloofd, nu ook het beeld.

Paneel in atelier, ruim 6 meter lang en 2 meter breed.

Het ontwerp

In juni heb ik de eerste kunst op een lege wand in de brillenzaak van Rob Berendsen gehangen. Iedere maand iets anders. Dit was het eerste werk, in dezelfde stijl als het paneel dat ik begin dit jaar heb geschilderd voor het plafond.

Morgen word ik geïnterviewd voor een artikel in De Gelderlander naar aanleiding van mijn schilderijen waarop ik in gesprek ben met mensen (zoals Da Vinci en Dali) die mij boeien. Zie hiervoor mijn weblog “in gesprek met”. Binnenkort ga ik daar een heleboel opzetten. Gisteren moest ik ineens een kinderfoto zoeken voor bij het artikel in de krant. Vanmiddag even bedenken wat ik ga vertellen. Best spannend. Weer eens iets anders …